چرا کنترل و پایش «شادمانی» دشوار است؟حداقل دو علت وجود دارد که باعث میشود پایش شادمانی بر خلاف پایش کالری یا تعداد قدمهای پیمودهشده و یا فشار خون، ساده نباشد.علت اول این است که ما معمولاً اولویتهای دیگری داریم. مثلاً وقتی میخواهیم به رستوران برویم یا کتابی انتخاب کنیم و بخوانیم و یا خودروی خود را تعمیر کنیم، آنقدر فاکتورها و مولفهها و اولویتهای مختلف در تصمیمگیری و انتخاب گزینهها داریم که دیگر فرصت به «بررسی شادمانی هر گزینه» نمیرسد.علت دوم هم این است که ما باید میزان شادمانی را حدس بزنیم (بر خلاف کالری یا تعداد قدمها که شاخصهای شفاف و عینی هستند) و محققان مختلف از جمله دن گیلبرت، به درستی به ما آموختهاند که ما در حدس زدن میزان شادمانی چندان قوی نیستیم.پس در عین اینکه میدانیم کنترل و پایش میتواند مفید باشد، به نظر میرسد که در عمل، انجام این کار چندان ساده و عملی نیست.ما میتوانیم نتیجهی تصمیمها را ثبت کنیمپاول دولان در این زمینه یک پیشنهاد جایگزین دارد: حالا که قبل از انجام یک کار یا در حین تصمیمگیری، نمیتوانیم برآوردی از میزان شادی و شادمانی داشته باشیم، حداقل میتوانیم بعد از اقدام، نتیجهی آن تصمیم را – از منظر شادمانی – ثبت کرده و به عنوان بازخورد استفاده کنیم.شاید ثبت نتیجه بعد از تصمیمگیری، کمی دیر باشد و نوشداروی بعد از مرگ سهراب به نظر برسد، اما به مرور زمان، آگاهی ما از تبعات تصمیمهایمان افزایش پیدا میکند و به تدریج میتوانیم تصمیمهای بهتری بگیریم (از نظر شادیآفرینی).* یاد قسمتی از متن کتاب دوست داشتنی «بابالنگ دراز» هم افتادم که احساس کردم به این بحث، بی ارتباط نیست. شاید شما هم دوست داشته باشید بخونینش. اونجا که

اما وقتی رابطه ادامهدار میشود بیشتر و بیشتر در مورد نقصهای شریک خود دغدغه پیدا میکنیم و اغلب تناقضی آزاردهنده در اینجا وجود دارد: چیزهایی که ما را عصبانی میکنند به همهی آن ویژگیهایی ارتباط پیدا میکنند که در ابتدا برایمان جذابیت داشتند.غیرقابلپیشبینی بودنِ شخصِ خودجوش کمکم ما را عصبانی میکند. آشپزخانهای که همیشه مرتب است شاید این حس را در ما ایجاد کند که خواستههای همسرمان بیش از حد انتظار است. همسرمان که ستارهی اجتماع است کمکم در ما احساس ناامنی ایجاد میکند.چیزی که در اینجا میبینیم، نمونههایی از اصول طبیعی انسان است: اصلِ ضعفِ قدرت.در این حالت هر ویژگی خوبی که یک شخص دارد، در برخی شرایط با یک ضعفِ مرتبط همراه خواهد بود. کسی که بهطور هیجانانگیزی خلاق و مبتکر است احتمالاً کارهای عملی و روزمره را به سختی انجام میدهد.کسی که بهطور حیرتانگیزی به کاری تمرکز دارد، به همان دلیل احساس میکند که مجبور است انتظارات کار خود را بر علایق و نیازهای شما ترجیح دهد.شخصی که شنونده و همدل خوبی است، گاه به فردی مردد تبدیل میشود، زیرا ذهن تیزی دارد که نکات خوب جنبههای مخالف را با هم ببیند.فردی که بسیار پرانرژی است، از نظر جنسی ماجراجوست و با وفاداری دست و پنجه نرم میکند.فرد بسیار پرحرف ممکن است بخواهد تا سه نیمهشب بیدار بماند و صحبت کند و وقتی به او یادآوری کنید که باید زود بیدار شود و بچهها را به مهدکودک ببرد، واکنش بدی نشان خواهد داد.اگر در ذهن داشته باشیم که ضعفهای هر شخصی با قوتهایی همراه است، آنگاه در روابطمان به آرامش بیشتری میرسیم.… نظریهی ضعفِ قدرت به ما یادآوری میکند که بسیاری از ویژگیهای آزارنده و ناامیدکنندهی همسر ما، در واقع سایههایی از همان ویژ

سابقهی تاریخی اثر تماشاگراثر تماشاگر پدیدهی غریب و ناآشنایی نیست. بسیاری از ما، مردمِ موبایل به دست را دیدهایم که در رویدادها و سانحهها، به عکسبرداری و فیلمبرداری مشغول میشوند و برای کمک پا پیش نمیگذارند (خصوصاً اگر حس کنند دیگران هستند و کمک خواهند کرد).اما رایج است که در بحث اثر تماشاگر، به قتلی در سال ۱۹۶۴ اشاره میکنند (+). در آن سال، زنی آمریکایی به نام کیتی جنویز (Kitty Genovese) در خیابان مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفت و با ضربات چاقو کشته شد. حدود ۳۸ خانواده از پنجرهها شاهد این قتل بودند یا صدای فریادهای زن را میشنیدند، اما جز یک مورد و آن هم با تأخیر، هیچکس با پلیس تماس نگرفت و قاتل، توانست سر فرصت طعمهی خود را آزار داده و به قتل برساند.پس از این رویداد، برای نخستین بار در سال ۱۹۶۸ به پدیدهی اثر تماشاگر توجه شد.دو محقق به نامهای دارلی و لاتان آزمایشی را ترتیب دادند و سعی کردند این اثر را شبیهسازی کنند (+). آنها فرد شرکتکننده در آزمایش را در اتاقی قرار میدادند و به او میگفتند قرار است با استفاده از میکروفن و بلندگویی که در اتاق قرار داده شده در یک گفتگو شرکت کند.در برخی از اجراهای آزمایش، به فرد میگفتند که جز او و طرف مقابل، فرد دیگری وجود ندارد. در گروه دیگری از اجراها، حضور دو، سه و حتی چهار فرد دیگر هم شبیهسازی میشد.در بخشی از گفتگو، صدای ضبطشدهی ناله و فریاد پخش میشد و سرعت عکسالعمل سوژه را بررسی میکردند.حاصل مطالعه این شد که انسانها، وقتی احساس میکنند غیر از خودشان، افراد دیگری هم از یک سانحه یا رویداد نامطلوب مطلع هستند، میل به اقدام در آنها کاهش پیدا میکند.آیا اثر تماشاگر در دنیای دیجیتال هم مشاهده شده است؟مطالعات انجام شده نش